Göygöz Natəvanın dünyaya gəlişi
09.04.2009 13:48
Axşamki gəzintidən sonra həmişəki kimi yatmağa uzandım, daha bir sakit, tutmasız gün keçdi. Səhər saat 5-də sidik ifrazı hissi ilə oyandım, saxlaya bilmirdim özümü. Fikirləşdim nə günə qalmışam. Ərimi oyadıb deyirəm, bax gör bu (yerini göstərirəm) sidikdir yoxsa yox? O – (yuxulu) başa düşə bilmirəm, elə bil iy gəlmir və rəngsizdir deyir. Anamı oyatdım soruşdu ki, bir yerim ağrayır yoxsa yox? Mən – yox. O – deməli yatağını islatmısan, get divanda yat. Getdim yatmağa.
Səhər saat 11-də anam işdən zəng vurub deyir – qulaq as, geyin get doğum evinə, mən də bir azdan gəlirəm. Mənsə hələ yuxuluyam – niyə? O – mən burda həkimə zəng vurdum deyir ki, onun suyu çəkilib, təcili gəlsin doğum evinə. Tələsik duş qəbul edib ora getdim. Ərimə zəng vurub doğum evinə getdiyimi xəbər verdim, amma nigaran olmasın heç yerim ağramır dedim. Yəqin yenə yanlış vəziyyətdir. Axır gəlib çatdım, anam orda gözləyirdi məni. Həkimə yaxınlaşdıq. O açılışı yoxladı. Kisə hələ bütövdür və uşaqlıq boynu hələ açılmamışdı. Məni USM-ə göndərdi. USM-də su çəkilib, ancaq aşağılar salamatdır suyu isə demək olar ki yoxdur. Bugün doğuş olacaq. Əynimi dəyişdilər və doğuşöncəyə göndərdilər. Ora daxil olanda çox xoşbəxt idim, nəhayət doğuram. Mən ona – salam. Necədir? Onlar – heç necə. Suyum çəkilib, amma ağrım yoxdur. Mən – məndə də. Oturub danışırıq. Həkim gəlib milyon dərman yazıb getdi. Hər 10 dəqiqədən bir məni iynələməyə başladılar. Reaksiya olmurdu. Biri də gəldi. O da tutmasız. Ancaq onun patologiyası vardı. Sonra akuşerka gəldi (sonradan öyrəndim ki, oranın baş akuşeridir, çətin doğuşlarda iştirak edir və həmin gün təsadüfən orda idi). Mən ona – aa salam! Demək akuşersiniz? Şadam. Biz burda 3 nəfərik. Çatdıracaqsınız? O – baxarıq. Saat 3-də həkim gəlib yenə yoxlayır. Uşaqlıq boynu bütövdür. O – onun iynələrin davam edin. Ərim qaçdı – necədir? Mən – heç necə. Hələ heç nə yoxdur. Mən də yemək istəyirəm. Bu vaxt yenə birini tutmalarla gətirdilər. Sonra yenə birini və yenə birini. Mən onların hamısını sakitləşdirirəm – qızlar nə olub, mənə bir baxın, mən qışqırmıram heç. Onlar – sənin axı tutmaların yoxdur!!! Mən hə, amma çox ac və hirsliyəm ki məndə niyə başlamır. Hələ mənim yanım və qollarım iynələrdən ağrayırdı. Gördüm bunlarla maraqlı deyil palatalarda gəzməyə başladım. Orda artıq analar yatırdı. Onlarla söhbət edirdim. Dəhşətli şeylərdən danışırdılar. Qayıtdım. Hamıya mənə də kator yağı verdilər içməyə. İçdik. Ərim yemək gətirdi. Yedim. Saat 6-da həkim gəldi – heç bir dəyişiklik yoxdur. Akuşerkaya dedi: Onda stimulyasiyanı başlayaq. Qısası orda qurdalandılar. İmalə etdilər. Yarım saatdan sonra yenə sular çəkilməyə başladı. Qalanı da töküldü 19.30-da tutmalar başladı. Lakin başlayan kimi 2 dəqiqədən bir oldu. Hələki dözümlü idi. Bir saatdan sonra dözülməz ağrılar oldu. Amma qışqırmıram. Daha bir saatdan sonra hamını və dünyada olan hər şeyi lənətləyirdim. Bu vaxt ərim gəldi (indiyədək başa düşə bilmirəm ora necə keçə bilmişdi) və deyir – əzizim, döz, bir azdan mənə balaca körpə bəxş edəcəksən. Mən – bu gici bura kim buraxıb? Rədd ol! Səndən zəhləm gedir və uzun fit səsi. O yoxa çıxdı. Mən yenə qışqırmağa başladım.
7 iyul
Gecə saat birdə həkim məni yoxlayır – 5 barmaq. Mən – hələ çox var? O – hardasa 2 saat. Mən – dözə bilmirəm day. O – gözləməli olacaqsan. Həmin akuşer yaxınlaşır və deyir. Bu qız zoşuma gəldi. Özüm onun doğuşunu qəbul edəcəm. Mən ağlayıb epidural xahiş etdim. Həkim-anestezioloq Novxanıda yaşayır. Yazıqdır onu oyatsaq. Mən – onda kesar edin. O – gecdir. Mən – sizin ürəyiniz var? O – hə. Sonra sübut edərəm. 2 saatdan sonra yoxlayır. Hələdə 5 idi. Mən az qala dəli olacaqdım. Var gücümlə qışqırmağa başladım. Bütün analar yaxınlaşıb mənə uğurlar arzu edirlər. Mən artıq ölürəm. Bu vaxt partlayış oldu və qan fəvvarə vurdu. Həkim ağappaq olub qaçdı yanıma. Sən neylədin, onun qanaxmasını dayandırın! Yenə iynələməyə başladılar. Damcısalan qoyun ona, onu süni açacayıq. Bir saatdan sonra tutmalar gücənməyə keçdi. Mən artıq qışqıra bilmirdim, gücüm yox idi. Məni stola qaldırdılar. Bir həkim də gəldi. Yoxlayır və deyir - deyəsən 8-dir. Akuşer deyir – qalanını əlimlə açaram. O qan itirir və gözləmək olmaz. 10 dəqiqədən sonra deyir – var gücünlə gücən. Mən edə bilmirəm. Bacarmıram deyib huşumu itirirəm. Həkim – tez su gətirin! Tibb bacısı mənə su tökür. Mənimsə yuxum gəlir. Akuşer – gücən yoxsa uşağın ölər! Birdən anladım ki, əgər gücümü toplamasam uşağım ölə bilər. Bütün gücümü toplayıb 3 gücənmədən sonra körpəm gəlir. Sonra heç nə yadımda deyil. 3 saatdan sonra oyanıram. Görürəm anam başımın üstündə durub ağlayır. Heç nə başa düşə bilmədim. O deyir – sənin elə gözəl qızın olub. İstəyirəm deyim ki, niyə – ancaq ağzımı aça bilmirəm. Sonra məni palataya keçirilər və sistem qoşurlar. Günorta ayılıram.
Bütün bunlar qızımın yuxulu mənə baxıb gülməyinə dəyərdi. Mən onu necə sevirəm. Bizə köməklik edən bütün Əzizbəyov xəstəxanasına təşəkkürümü bildirirəm. Əla personaldır. Hamısı çox mehribandırlar. İndiyədək bir tibb bacısının ağlayaraq əlimi masaj edib – döz, hər şey yaxşı olacaq, deməyi yadımdadır. Artıq tikişlər də məni narahat etmir.
İstifadəçi Arancinin hekayəsi